วันก่อนได้มีโอกาส เดินชายหาดแถวที่ทำงานตัวเอง “หาดแม่รำพึง” หาดที่เคยเล่นน้ำมาตั้งแต่เด็ก วันที่ผมไปเป็นวันที่คนค่อนข้างเยอะเพราะเป็นวันหยุด คนจากทั่วทุกสารทิศต่างหลั่งไหล เข้ามาพักผ่อนกัน…..บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความสุขครับ บางคนมาเป็นกลุ่มกับเพื่อน บางคนมากับครอบครัว เด็กตัวเล็กๆ เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน นึกถึงคำของพี่ป้าง(นครินทร์ กิ่งศักดิ์) ตอนที่เคยสัมภาษณ์พี่เขา พี่เขาบอกว่า ที่ทำงานผม เป็นที่ทำงานที่น่าอิจฉามาก มันก็จริงเนอะ บางคนเดินทางขับรถมาตั้งไกลกว่าจะถึงยังดินแดนที่ผมเหยียบย่ำอยู่ตอนนี้ แต่ผมแค่เดินมาไม่กี่ก้าว ก็ถึงชายหาดแห่งนี้แล้ว ความสุขอยู่ใกล้ตัวแท้ๆ เหลือบไปเห็นน้อง 3 คนนี้ กำลังจุ่มตัวเองลงบนชายหาดที่คลื่นซัดสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ช่างน่ามีความสุขจัง
ในขณะเดียวกันเมื่อหันกล้องจากมุมนี้ไปทางขวาไปที่ 3 นาฬิกา ก็พบกับ……….
ขยะ ขยะ ขยะ ยั้วเยี้ย เต็มไปหมดตลอดแนวชายฝั่ง หาดแม่รำพึง ไม่งดงามเท่าเมื่อก่อนแล้ว ทะเลมันคงสำรอกออกมาเป็นขยะเหล่านี้ไม่ได้ นั่นก็แปลว่าเป็นผลงานของมนุษย์อย่างเราๆ นั่งเอง ลำพังผมคนเดียวคงช่วยอะไรไม่ได้มาก ฝากบอกต่อๆ กันตรงนี้ด้วยนะครับ อย่าทิ้งขยะเรื่อยราดกันเลยครับ อยากเห็นทะเลที่สวยงามอยู่กับเราไปนานๆ
